2/4 Geen tijd te verliezen

Updated: Jul 13, 2021

Meer onderzoeken volgden. Een agressieve tumor bleek bezit te hebben genomen van mijn linker borst. Vol gas volgden de behandelingen, ik had geen tijd te verliezen. Bij elk gesprek met mijn oncoloog, dokter Scholtes, en chirurg, dokter Berlage, zat één van de drie mammacare-verpleegkundigen naast mij. Zij maakte een verslag van het gesprek. Dat was fijn, het gaf me de mogelijkheid terug te lezen wat er gezegd was. De uitleg over wat me te wachten stond was duidelijk, er was rust en tijd voor me. Veel keuze was er niet, er moest heel veel gebeuren. Ik voelde me overgeleverd, niets was meer normaal. Ik probeerde grip te houden, het zelf te regisseren, dat gaf een soort van houvast en controle. Daar was gelukkig ruimte voor. Aan de second opinion om mij een stukje extra zekerheid te geven werd vanzelfsprekend meegewerkt.


Vertrouwen in mijn lichaam

De eerste chemo kreeg ik bijna meteen na de diagnose. Het was even afwachten hoe mijn lijf erop zou reageren. Je hoort wel eens dat kankerpatiënten het vertrouwen in hun lichaam kwijt raken, ik heb altijd het vertrouwen gehad dat het mijne dit aan zou kunnen en op zou lossen. Er volgde nog zeven chemobehandelingen, om de drie weken. De eerste dagen na elke chemotherapie was ik goed ziek. Het klinkt misschien raar, maar ondanks dat heb ik het nooit vervelend gevonden om naar het ziekenhuis te gaan. Natuurlijk was het een ellende om dit te moeten ondergaan, maar ik kon er altijd mezelf zijn. Het voelde vertrouwd. Dat is het fijne van een streekziekenhuis, ik kende snel de mensen. Altijd kwam één van de verpleegkundigen even een praatje maken. Ze lopen echt het vuur uit de sloffen en toch gaven ze mij altijd het gevoel tijd voor me te hebben.



Foto Gijs Hoogland


11 views0 comments

Recent Posts

See All